Zaburzenia Błędnika

Zapalenie błędnika[edytuj]

Zapalenie błędnika
labyrinthitis
ICD-10
H83.0
Zapalenie błędnika (łac. labyrinthitis) – to proces zapalny obejmujący ucho wewnętrzne. Najczęściej jest wywoływane przez bakterie, rzadziej przez wirusy. Zwykle jest powikłaniem przewlekłego zapalenia ucha środkowego. Obecnie z powodu stosowania antybiotyków wystepuje rzadziej niż kiedyś. Stanowi około 5% usznopochodnych powikłań wewnątrzskroniowych. Do przenikania dochodzi najczęściej przez naturalne, błoniaste połączenia ucha środkowego z wewnętrznym: w obrębie okienka okrągłego lub owalnego lub także przez przetokę, która powstaje w ścianie błędnikowej (przyśrodkowej) jamy bębenkowej, w wyniku zniszczenia masywu kostnego błędnika przez ziarninę zapalną lub perlak.
Spis treści [ukryj]
1 Przyczyny zapaleń błędnika
2 Patofizjologia
3 Patomorfologia
4 Diagnostyka
5 Objawy
6 Leczenie
7 Powikłania i rokowanie
8 Linki zewnętrzne
9 Piśmiennictwo
10 Przypisy
Przyczyny zapaleń błędnika [edytuj]

infekcyjne
bakteryjne- najczęściej pochodzą one z ucha środkowego (jako przejście procesu zapalnego)
Neisseria meningitidis
Haemophilus influenzae
Streptococcus pneumoniae
gruźlicze zapalenie błędnika
kiłowe zapalenie błędnika
wirusowe- mogą być wrodzone lub nabyte
różyczka
odra
świnka
cytomegalia
zakażenia wirusem HSV, VZV, HIV
grzybicze (bardzo rzadko)
pierwotniakowe
toksoplazmoza
nieinfekcyjne
pourazowe
autoimmunologiczne
w przebiegu chorób układowych
jatrogenne
Patofizjologia [edytuj]

Do zapalenia błędnika dochodzić może 3 drogami. Ze względu na patomechanizm jego powstawania wyróżnia się następujące typy zapaleń błędnika:
tympanogenne- najczęstsza droga zakażenia błędnika. Dochodzi do niego na skutek przejścia procesu zapalnego z jamy bębenkowej na skutek toczącego się zapalenia ucha środkowego, najczęściej przewlekłego perlakowego. Do błędnika mogą przenikać bezpośrednio same patogeny lub tylko endotoksyny bakteryjne lub mediatory stanu zapalnego z jamy bębenkowej. Przechodzenie zakażenia następuje przez ścianę błędnikową (przyśrodkową) jamy bębenkowej poprzez naturalne połączenia jamy bębenkowej z uchem wewnętrznym (okienko okrągłe lub okienko owalne), lub poprzez przetokę, która powstaje w wyniku niszczenia masywu kostnego błędnika z powodu resorpcji tkanki kostnej na skutek działania enzymów osteoklastycznych zawartych w ziarninie zapalnej lub perlaku[1]. Przetoki zapalne powstają najczęściej w obrębie kanału półkolistego bocznego a także górnego, okolicy okołostrzemiączkowej[2].
meningogenne (zstępujące)- występuje rzadko. Związane z przejściem procesu zapalnego z opon mózgowo-rdzeniowych. Dochodzić do niego może dwoma drogami: przez wodociąg ślimaka lub przez przewód słuchowy wewnętrzny[3].
krwiopochodne- na skutek zakażenia błędnika drogą naczyń krwionośnych. W tym przypadku bakterie (np. krętki) lub wirusy (świnki, odry lub CMV) dostają się bezpośrednio do błędnika wraz z krwią.

Źródło : Wikipedia.org

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License